jimi oui site

ผมเคยนำเสนอภาพวาดเด็กนักเรียนมัธยมมาหลายภาพ  

แต่ผมน่าจะยังไม่ได้เล่าว่าทำไมต้องชุดนักเรียนด้วย  

เหตุผลมันมีอยู่ว่า   ผมต้องการเขียนการ์ตูนที่สะท้อนชีวิตนักเรียนมัธยม

ของบ้านเราก็เท่านั้นเอง   โดยเริ่มวาดมาตั้งแต่สมัย ม.ปลายแล้วครับ  

ในระยะแรกจะรุ้สึกฝืนมากๆเวลาวาดกางเกงขาสั้นหรือเสื้อคอซองของเด็ก ม. ต้น

เพราะรู้สึกว่ามันไม่เท่เลยเมื่อกับเครื่องแบบนักเรียนญี่ปุ่น  

แต่ก็พยายามฝืนๆไปเพื่อหาความลงตัวที่มาสำเร็จภายหลังเรียนจบป.ตรีแล้ว

 ผมเริ่มมองเห็นว่าจะวาดออกมายังไงให้ดูดีซึ่งก็คือ

ต้องไม่ดัดแปลงอะไรเลยครับ  ความเป็นจริง

ทรงของเสื้อเป็นยังไงก็วาดออกมาแบบนั้น  

มีข้อแม้ว่าเราต้องได้แบบคนที่ใส่ชุดนักเรียนแล้วดูดีซึ่งก็คือนักแสดงหรือดารา แล้วเราก็ค่อยๆเสก็ตออกมาครับ

เริ่มจากเสก็ตตามแบบจากรูปถ่าย   น้องเต้ยในชุดนักเรียน น่ารักมากครับ สมัยเรียนไม่ค่อยเจอแบบนี้เลย

สังเกตดูนะครับ  ตามขั้นตอน แต่ในขั้นตอนที่ 3 นั้นมีข้อแม้ว่า

ต้องวาดหน้าสไตล์นี้เป็นนะครับไม่งั้นจะไม่ออกมาแบบนี้

 ลายเส้นที่วาดหน้าสวยๆก็ได้ แก่  Death Note  Bakuman สรุปคือเส้นของ อ. โอบาตะ น่ะ  

ผมก็ศึกษาของแกมา     แล้วเมื่อเราวาดตัวละครนักเรียนไทยสไตล์การ์ตูนญี่ปุ่นได้แล้ว

  ก็เอาไปใช้ในเนื้อเรื่องแบบบ้านๆเราได้เลย  

เช่น แนวหินกลิ้ง  กระโปรงบานขาสั้น  

แต่ผมถนัดแนวลี้ลับ แหะๆ พวกความเชื่อ อะไรทำนองนี้  

หวังว่าคงเป็นประโยชน์กับผู้ที่กำลังฝึกฝนอยู่นะครับ  

edit @ 6 Oct 2009 17:32:39 by jimi oui

หลังจากเสนอหัวข้อผ่านไปหลายเดือนวิทยานิพนธ์ของผมกลับไม่ได้เริ่มต้นเดินหน้าทำซักทีเพราะมัวแต่มองหาจ็อบหารายได้ไปเรื่อย   แต่เอาเถอะยังไงก็ถือโอกาสมาเล่าสู่ทุกท่านได้อ่านกัน ชื่อหัวข้อ "การออกแบบตัวละครสำหรับแอนิเมชั่น2Dให้จับกลุ่มตลาดวัยรุ่นโดยคงอัตลักษณ์คนไทย" ศัพท์แสงจะออกวิชาการไปนิดถ้าเขียนภาษาบชาวบ้านก็คือ "ออกแบบตัวละครแอนิเมชั่น2Dให้โดนใจวัยรุ่นโดย ยังคงความเป็นคนไทยอยู่"     ที่มาของหัวข้อนี้ก็มาจากอาชีพนักเขียนการ์ตูนที่ผมทำแบบทำๆหยุดๆนี่แหละ   โดยมันเริ่มจากวงการการ์ตูนคอมมิคที่พยายามแสวงหาความเป็นเอกลักษณ์ของชาติพันธ์ตนเอง   ซึ่งผมได้ เขียนไว้ในเรื่องเขียนการ์ตูนบนพื้นฐานความเป็นไทยไปแล้ว   จึงอยากจะลองนำแนวคิดนี้มาประยุกตร์กับแอนิเม ชั่นดูบ้างเพราะที่ผ่านๆมายังไม่การพูดถึงเรื่องสไตล์ลายเส้นแอนิเม2Dกันอย่างจริงจังนัก     แต่สำหรับแอนิเมชั่น แล้วผมมองว่า     ทำยังไงที่แอนิเมชั่นไทยเราจะสามารถครองใจวัยรุ่นซึ่งเป็นกลุ่มผู้ชมหลักซึ่งส่วนใหญ่นิยมดู การ์ตูนญี่ปุ่นกัน    แล้วกระแสการ์ตูนญี่ปุ่นก็ก่อให้เกิดวัฒนธรรมย่อย เช่น คอสเพลย์ เจป็อบต่างๆ     เลยยิ่ง อยากเห็นภาพที่เด็กวัยรุ่นจะหันมาซีดซ้าดแอนิเมไทยมั่ง (โคตรฝันเฟื่องเลยเนาะ)    แต่ในความเป็นจริงแอนิเม ชั่นไทยยังทำเพื่อตอบสนองกลุ่มเด็กเล็กอยู่แถมงานภาพตัวลครก็ยังไม่ถูกใจวัยรุ่นนัก   ทั้งๆที่มุกที่ใส่ในบทนั้น ฮา กระจายดี    ผมเลยคิดว่าแหมถ้าตัวละครมัน เท่ๆสวยๆแบบการ์ตูนญี่ปุ่นบ้างมันคงจะน่าดูกว่านี้นะ   ลองคิดดู สิถ้าแอนิเมชั่นไทยวาดตัวละครสวยๆเก๋ๆบวกกับเนื้อเรื่องไทยๆบ้านเราที่ดูไม่ยากก็น่าจะได้รับความนิยมดีขึ้นจาก ทุกวันนี้นะซึ่งเด็กๆก็คงชอบอยู่แล้ว    แต่ก็ดันจะติดปัญหาตรงที่ผู้ใหญ่อาจจะตั้งคำถามเดิมคือ  " ออกแบบเป็น สไตล์ญี่ปุ่นแล้วมันจะเป็นการ์ตูนไทยเหรอ "     แหมได้ยินทีไร วิ้บ ทุกที     แต่คราวนี้ผมมีวิธีการแก้ปัญหาตรงนี้ แล้ว  แต่จะสำเร็จหรือไม่คงต้องให้ได้ทดลองกะท่านเหล่านั้นดูก่อนแล้วจะเอามาเล่าให้ฟังครับ  

edit @ 14 Dec 2007 09:42:28 by jimi oui

บังเอิญไปเจอข้อความนี้ครับ

ชาติภพ วิญญาณ พรหมลิขิต โชค ดวง ครอบครัว ผี ไสยศาสตร์ ขวัญ กรรม นรก สวรรค์ ศีลธรรม พี่น้อง พรรคพวก ไม่เป็นไร ผู้ใหญ่ ผู้น้อย ผู้ดี แม่ ชาวบ้าน นักเลง เจ้าพ่อ เจ้านาย เจ้า น้ำใจ ศักดิ์ศรี หน้าตา ที่พึ่ง บุญคุณ เกรงใจ จิตใจ ปลง สนุก งาน เล่น

จาก ผลงานวิจัยเรื่อง คำ: ร่องรอยความคิด ความเชื่อ (สุวรรณา สถาอานันท์ และเนื่องน้อย บุณยเนตร 2535)

ผมคิดว่าน่าจะเป็นคีย์เวิร์ดในการสร้างสรรผลงาน เพราะหากจะว่าไปแล้วนักเขียนการ์ตูนสมัยใหม่ล้วนได้รับอิทธิพลจาก มังงะ อย่างเต็มเปี่ยมส่งผลให้การแต่งเรื่องได้รับอิทธิพลของญี่ปุ่นมามาก แม้แต่การจะตั้งชื่อตัวละครยังรู้สึกฝืนๆถ้าจะตั้งชื่อเป็นไทยต้องอาศัยระยะเวลาจนกว่าจะสลัดอิทธิพลเหล่านี้ออก ผู้เขียนเคยทำใจไม่ได้ที่วาดเครื่องแบบนักเรียนมัธยมชายที่นุ่งการเกงขาสั้นเพราะคิดว่ายังไงก็เท่ห์สู้เครื่องแบบนักเรียนญี่ปุ่นไม่ได้ ไอ้ความรู้สึกว่าดูดีไม่สู้เขาเป็นอุปสรรคในการก้าวข้ามอิทธิพลของญี่ปุ่นในความคิดของผู้เขียน แต่ในความเป็นจริงเมื่อมองเครื่องแบบขาสั้นกลับไม่เคยรู้สึกด้อยแต่อย่างไร หนำซ้ำยังมีการดัดแปลงตามอัธยาศัยผู้สวมใส่มีทั้งแบบขายาวคลุมเข่าจนถึงสั้นเต่อบานๆ จึงตัดสินใจวาดไปตามที่ตาเห็นไม่พยายามบิดเบือน เพราะเข้าใจแล้วว่ามันคนละสไตล์กันไปเปรียบเทียบกันไม่ได้ ในส่วนของการแต่งเรื่องการจะให้ตัวละครนักเรียนไทยหัวเกรียนไปตีรันฟันแทงร่ายเวทย์อย่างญี่ปุ่นก็คงจะฝืนเกินไป เพราะเมืองไทยเรามองว่าผู้ใช้อาคมเป็นเรื่อง ไสยศาสตร์เป็นสิ่งต้องห้าม ดังนั้นการแต่งเรื่องที่ใช้ตัวละครเด็กมัธยมบ้านเราในความคิดผมจึงเป้นเรื่องราวภายในโรงเรียน เช่นความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนรุ่นพี่ ครูอาจารย์ เรื่องลึบลับภูตผีที่เล่าต่อๆกันมาบ้าง ทั้งนี้เพื่อไม่ให้มันหนีความจริงมากเกินไป

ปัญหาที่เราพบในการแต่งเรื่องคือเรามักจะมองงานญี่ปุ่นเป็นแบบอย่างจนละเลยที่หาแรงบันดาลใจอื่นๆ พูดตรงๆคืออ่านแต่การ์ตูนไม่อ่านหนังสืออย่างอื่น ไม่รู้จักค้นคว้า นั่นเอง จึงทำให้มุมมองคับแคบ ผลงานที่พยายามจะลอกพล็อตสไตล์ญี่ปุ่นรวมทั้งลายเส้นทำงานขาดเสน่ห์ลงอย่างน่าเสียดาย ที่จริงเรื่องลายเส้นเราจะวาดแบบตาโตได้ไม่มีปัญหาเพราะคนอ่านชอบ แต่การแต่งเรื่องให้ซ้ำๆย่ำอยู่กะที่มีในแผงขายการ์ตูนคงไม่เป็นผลดีแน่ผู้เขียนเชื่อว่าฝีมือการวาดเราพัฒนาได้โดยอาศัยเวลา ไม่นานเราก้จะวาดออกมาสวยไม่แพ้ญี่ปุ่นแต่ถ้าเรายังไม่มีสไตล์เนื้อเรื่องที่แตกต่างออกไปมันก้จะขายไม่ออก การเขียนการ์ตูนแค่ใจรักอย่างเดียวคงเป็นได้แค่งานอดิเรก ส่วนมืออาชีพจริงๆต้องเขียนแล้วขายได้