jimi oui site

บังเอิญไปเจอข้อความนี้ครับ

ชาติภพ วิญญาณ พรหมลิขิต โชค ดวง ครอบครัว ผี ไสยศาสตร์ ขวัญ กรรม นรก สวรรค์ ศีลธรรม พี่น้อง พรรคพวก ไม่เป็นไร ผู้ใหญ่ ผู้น้อย ผู้ดี แม่ ชาวบ้าน นักเลง เจ้าพ่อ เจ้านาย เจ้า น้ำใจ ศักดิ์ศรี หน้าตา ที่พึ่ง บุญคุณ เกรงใจ จิตใจ ปลง สนุก งาน เล่น

จาก ผลงานวิจัยเรื่อง คำ: ร่องรอยความคิด ความเชื่อ (สุวรรณา สถาอานันท์ และเนื่องน้อย บุณยเนตร 2535)

ผมคิดว่าน่าจะเป็นคีย์เวิร์ดในการสร้างสรรผลงาน เพราะหากจะว่าไปแล้วนักเขียนการ์ตูนสมัยใหม่ล้วนได้รับอิทธิพลจาก มังงะ อย่างเต็มเปี่ยมส่งผลให้การแต่งเรื่องได้รับอิทธิพลของญี่ปุ่นมามาก แม้แต่การจะตั้งชื่อตัวละครยังรู้สึกฝืนๆถ้าจะตั้งชื่อเป็นไทยต้องอาศัยระยะเวลาจนกว่าจะสลัดอิทธิพลเหล่านี้ออก ผู้เขียนเคยทำใจไม่ได้ที่วาดเครื่องแบบนักเรียนมัธยมชายที่นุ่งการเกงขาสั้นเพราะคิดว่ายังไงก็เท่ห์สู้เครื่องแบบนักเรียนญี่ปุ่นไม่ได้ ไอ้ความรู้สึกว่าดูดีไม่สู้เขาเป็นอุปสรรคในการก้าวข้ามอิทธิพลของญี่ปุ่นในความคิดของผู้เขียน แต่ในความเป็นจริงเมื่อมองเครื่องแบบขาสั้นกลับไม่เคยรู้สึกด้อยแต่อย่างไร หนำซ้ำยังมีการดัดแปลงตามอัธยาศัยผู้สวมใส่มีทั้งแบบขายาวคลุมเข่าจนถึงสั้นเต่อบานๆ จึงตัดสินใจวาดไปตามที่ตาเห็นไม่พยายามบิดเบือน เพราะเข้าใจแล้วว่ามันคนละสไตล์กันไปเปรียบเทียบกันไม่ได้ ในส่วนของการแต่งเรื่องการจะให้ตัวละครนักเรียนไทยหัวเกรียนไปตีรันฟันแทงร่ายเวทย์อย่างญี่ปุ่นก็คงจะฝืนเกินไป เพราะเมืองไทยเรามองว่าผู้ใช้อาคมเป็นเรื่อง ไสยศาสตร์เป็นสิ่งต้องห้าม ดังนั้นการแต่งเรื่องที่ใช้ตัวละครเด็กมัธยมบ้านเราในความคิดผมจึงเป้นเรื่องราวภายในโรงเรียน เช่นความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนรุ่นพี่ ครูอาจารย์ เรื่องลึบลับภูตผีที่เล่าต่อๆกันมาบ้าง ทั้งนี้เพื่อไม่ให้มันหนีความจริงมากเกินไป

ปัญหาที่เราพบในการแต่งเรื่องคือเรามักจะมองงานญี่ปุ่นเป็นแบบอย่างจนละเลยที่หาแรงบันดาลใจอื่นๆ พูดตรงๆคืออ่านแต่การ์ตูนไม่อ่านหนังสืออย่างอื่น ไม่รู้จักค้นคว้า นั่นเอง จึงทำให้มุมมองคับแคบ ผลงานที่พยายามจะลอกพล็อตสไตล์ญี่ปุ่นรวมทั้งลายเส้นทำงานขาดเสน่ห์ลงอย่างน่าเสียดาย ที่จริงเรื่องลายเส้นเราจะวาดแบบตาโตได้ไม่มีปัญหาเพราะคนอ่านชอบ แต่การแต่งเรื่องให้ซ้ำๆย่ำอยู่กะที่มีในแผงขายการ์ตูนคงไม่เป็นผลดีแน่ผู้เขียนเชื่อว่าฝีมือการวาดเราพัฒนาได้โดยอาศัยเวลา ไม่นานเราก้จะวาดออกมาสวยไม่แพ้ญี่ปุ่นแต่ถ้าเรายังไม่มีสไตล์เนื้อเรื่องที่แตกต่างออกไปมันก้จะขายไม่ออก การเขียนการ์ตูนแค่ใจรักอย่างเดียวคงเป็นได้แค่งานอดิเรก ส่วนมืออาชีพจริงๆต้องเขียนแล้วขายได้