jimi oui site

จากที่ได้เท้าความมาในบทก่อนนั้นเพื่อให้เห็นที่มาของความพยายามของนักเขียนรุ่นใหม่กลุ่มหนึ่งที่พยายามใส่ความเป็นไทยลงในผลงานเพราะ ความคิดเห็นของคนที่อยู่นอกกลุ่มนักเขียนและนักอ่านหรืออาจจะเรียกได้ว่าสังคมส่วนรวมอยากเห็นผลงานที่มีเอกลักษณ์เป็นไทย ถึงแม้ว่าจะไม่ได้อ่านมังงะก็ตาม แต่ในมุมมองของนักอ่านมังงะกลับไม่ใช่ประเด็นสำคัญที่จะให้ดูเป็นไทยหรือไม่ แล้วเหตุใดคนที่ไม่อ่านมังงะจึงเสนอประเด็นนี้ต่อนักเขียนรุ่นใหม่ พูดตรงๆก็คือ"ถ้าคุณท่านไม่อ่านแล้วมาเสนอความคิดทำไมมิทราบ" ตรงนี้ก็ชวนคิดว่าถึงคนพวกนี้ไม่อ่านแต่เขาคงจะเคยเห็นคนอื่นอ่าน ผู้เขียนเข้าใจว่าลึกๆคนกลุ่มนี้ก็อยากอ่านมังงะเหมือนกันแต่พวกเขาไม่เข้าใจความเป็นญี่ปุ่น เช่น ธรรมเนียม ประเพณี ต่างๆซึ่งผู้ที่อ่านมังงะมาตั้งแต่เด็กจะค่อยๆซึมซับสิ่งเหล่านี้และเข้าใจได้ดี ซึ่งต่างจากคนที่ไม่ได้อ่านมาหรืออ่านมาน้อย ยกตัวอย่าง มิโกะ คนที่อ่านมังงะมานานจะเข้าใจได้ว่ามิโกะคืออะไรแต่คนที่ไม่ทราบก็จะนำคำนี้ไปเทียบกับสิ่งที่ตนรู้จักและมีการป้องกันตัวว่าตนไม่รู้ด้วยการทำให้คำว่ามิโกะเป็นเรื่องขบขันโดยอาจไปเทียบกับคำว่า มิดะ ในภาษาไทยซึ่งเป็นคนละเรื่องเลย แต่ถ้าเขารู้ว่าเป็น คนทรงหรือม้าทรงก็จะเข้าใจตรงกัน คนกลุ่มที่ไม่อ่านมังงะจึงอยากจะเห็นมังงะที่ใช้สัญลักษณ์แบบไทยหรือพื้นบ้านเพื่อให้ตนสามารถอ่านแล้วเข้าใจได้เหมือนๆกับการ์ตูนผีเล่มละ10-25บาทที่ในสายตานักวาดรุ่นใหม่ดูแคลนว่าขาดความปราณีตและมีเนื้อเรื่องฉาบฉวย แต่ในความเป็นจริงการ์ตูนผีเหล่านี้มียอดขายที่สูงกว่ามังงะที่คนไทยเขียนในสำนักพิมพ์เดียวกันซะอีก ในราคาเล่มละ25ซึ่งใกล้เคียงกับมังงะไทย คนที่อ่านก็อาจคิดได้ว่าเรื่องผีๆสนุกก็จริงแต่ทำไมไม่วาดออกมาสวยๆเหมือนมังงะบ้างนะ

ด้วยเหตุนี้จึงอาจจะเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญทางการตลาดได้ถ้ามังงะที่คนไทยเขียนนำเสนอความเป็นชีวิตแบบบ้านๆมากขึ้น ตามที่คุณหมอประเสริฐกล่าวไว้ ว่าความเป็นมังงะไม่ได้อยู่ที่ลายเส้นดังนั้น นักเขียนรุ่นใหม่ก็สามรถเขียนหน้าตาสไตล์ญี่ปุ่นที่ตนได้รับอิทธิพลก็ได้ แต่เนื้อเรื่องต้องเขียนขึ้นบนทัศนะคติของสังคมไทยที่มีพื้นฐานมาจากพุธทศาสนาแบบเถรวาท,พราหณม์และความเชื่อท้องถิ่น

ผู้เขียนขอนำเสนอตัวอย่างการแต่งพล็อตโดยอิงจากคติแบบไทยเราดังนี้

แนวรักโรมันติก - คนไทยเรามีความเชื่อเรื่องเนื้อคู่ หนุ่มสาววัยรุ่นมักจะพยายามเชื่อว่าแฟนหรือคนที่กำลังจีบหรือมาจีบนั้นอาจเป็นเนื้อคู่ของตนถ้าหากต่างฝ่ายต่างต้องตากันและกัน จะได้เป็นคู่จริงหรือไม่อยู่ที่พรหมลิขิตและการที่ได้เป็นคู่กันในชาตินี้ก็เพราะได้ทำบุญร่วมกันมาก่อน ดังน้นก็จะมีเรื่องเวรกรรม ชาติภพมาเกี่ยวข้อง นอกเหนือจากนี้ก็เป็นเรื่องจริตของตัวละครการวางตัวของผู้หญิงไทยเราไม่เหมือนชาติอื่นแค่นี้ก็เป็นเอกลักษณ์แบบไทยเราแล้ว จริงๆถ้าอ่านนิยายในนิตยสารผู้หญิงตามแผงก็จะตรงเลย บางเรื่องก็มีการอิงความเชื่อทางพราหมณ์ เช่น เรื่องดอกปาริชาติที่ดมกลิ่นแล้วจะระลึกชาติได้

แนวต่อสู้ - ส่วนใหญ่เรามักใส่ความเป็นแฟนตาซีลงไปด้วยเหมือนกับมังงะที่เราอ่านกันก็จะมีความเป็นแฟนตาซีอยู่เช่นเรื่อง บลีซ ที่เป็นโลกยมฑูต แต่ในคติไทยเราเรื่องภูติผีปิศาจ มักเป็นเรื่องไสยศาตร์ที่คนรู้อาคมเท่านั้นจะเข้ามาข้องเกี่ยว และที่สำคัญปิศาจในนิยามแบบไทยเราก็ต่างไปจากญี่ปุ่นเพราะถ้าพูดถงึปิศาจในทางพุทธเราจะนึกถึง มาร ซึ่งเป็นสัญลักษณ์มากกว่าจะมีตัวตน หมายถึงความคิดไฝ่ต่ำ กิเลส ความชั่วร้าย ในทางพราหมณ์จะหมายถึงพวกยักษ์หรืออสูร,อสุรา แปลตรงตัวคือพวกไม่ดื่มเหล้าไง ซึ่งพวกพราหมณ์ยัดเยียดความเป็นอสุรให้กับคนนอกศาสนาตนและยัดเยียดให้พวกดราวิเดียนผิวดำ อสูร จริงๆก็คือศัตรูทางการเมืองของพวกพราหมณ์นั่นเอง ในนรกพวกปิศาจนรกจริงๆในทางพุทธก็คือบรรดานายเวรที่มีหน้าที่ทรมานนักโทษ ซึ่งพวกนี้ไม่มีทางออกมาเพ่นพ่านบนโลกแน่เพราะเขามีหน้าที่ต้องทำตามกรรมที่เขาทำมาปิศาจที่มาอาละวาดบนโลกจะเป็นพวกผีร้ายที่ไม่ไปผุดไปเกิดมากกว่าและคนที่ใช้พวกนี้ทำเรื่องไม่ดี โดยส่วนใหญ่คนที่จะจัดการกับพวกเดรฉานวิชามักจะเป็นพระสงฆ์ที่มีตบะแรงกล้าเพราะสิ่งชั่วร้ายใดก็แพ้อำนาจพุทธคุณทั้งสิ้น

ที่เขียนมาเป็นตัวอย่างคร่าวๆซึ่งผู้เขียนเห็นว่าเป็นทางออกอีกทางสำหรับการขยายกลุ่มคนอ่านมังงะคนไทยให้เพิ่มขึ้นจากเดิมที่จำกัดอยู่เฉพาะคนที่อ่านมังงะญี่ปุ่น ทั้งนี้ก็สุดแท้แต่วิจารณญาณของแต่ละท่านผู้เขียนเพียงแต่หยิบยกมาเพื่อเป็นแง่คิดเท่านั้น ในเร็วๆนี้ผู้เขียนอาจจะลงมือเขียนซักเรื่องเพื่อเป็นการทดลอง