jimi oui site

สำหรับการพัฒนาวงการการ์ตูนไทยควรเริ่มจากการ์ตูนอ่านก่อนเป็นเบื้องต้น

เนื่องจากมีต้นทุนที่ไม่สูงและการ์ตูนอ่านยังสามรถเป็นฐานในการนำไปผลิตอนิเมชั่นต่อไปได้อีก

ซึ่งเราสามารถเริ่มจากการพัฒนานักเขียนการ์ตูนให้มีคุณภาพก่อนเป็นอันดับแรกซึ่งทักษะที่

นักเขียนจำเป็นต้องมีก็มีดังต่อไปนี้

1 การเขียนภาพคน

1.1 สามารถเขียนภาพคนได้ทุกมุมมอง 360 องศา ทั้ง ชาย/หญิง

1.2 สามารถเขียน อิริยาบถต่างๆได้อย่างชำนาญ

1.3 สามารถเขียนสีหน้าอารมณ์

1.4 สามารถออกแบบบุคลิกของคนได้ว่าเป็น คนดี คนร้าย ฯลฯ

1.5 สามารถเขียนคนในวัยต่างๆกันได้

1.6 สามารถเขียนสัตว์ต่าง เช่น หมา แมว นก ฯลฯ

2 การเขียนภาพวิวทิวทัศน์และสิ่งของ

2.1 ภาพ perspective แบบ 1 จุด, 2 จุด,3จุด

2.2 ภาพ ต้นไม้ดอก สิ่งปลูกสร้าง

2.3 ภาพยานพาหนะต่างๆเช่นรถยนต์ , มอเตอรืไซค์,เรือ,เครื่องบิน

2.4 ภาพสิ่งของเครื่องใช้ เช่น โต๊ะ , เก้าอี้,ปืน,ดาบ ฯลฯ

3 การลำดับภาพหรือการเขียนสตอรี่บอร์ด

โดยต้องสามารถลำดับเหตุการณ์ในบทออกมาเป็นภาพและจัดลำดับการอ่าน

ให้มีความต่อเนื่อง สัมพันธ์กับบทแล้วน่าติดตาม

4 มีความเข้าใจในขั้นตอนการทำต้นฉบับ

4.1 สามารถเลือกใช้อุปกรณ์ในการวาดได้อย่างเหมาะสม

4.2 มีความชำนาญในการใช้อุปกรณ์เหล่านั้น

4.3 สามารถเขียนเส้นสปีด, ตัวเสียง,

5 การแต่งเรื่องเขียนบท

5.1 ต้องสมารถแต่งเรื่องที่น่าสนใจและไม่ซ้ำกับที่มีในตลาดได้อย่างสร้างสรรค์

ซึ่งนักเขียนต้องสามารถผูกปมและวางโครงเรื่องได้อย่างน่าสนใจซึ่งอาจมีคนเขียนบทต่างหากรับหน้าที่นี้ แต่นักเขียนก็ควรฝึกฝนไว้โดยการดูหนัง,อ่านการ์ตูน,อ่านหนังสือ,ติตามข่าวสารเยอะๆ

6 จรรยาบรรณนักเขียน

6.1 ตรงเวลา

6.2 ไม่เผางานเป็นการให้เกียตินักอ่าน

6.3 อ่อนน้อมต่อนักเขียนที่มีประสบการณ์สูงกว่า

6.6 ขยันค้นคว้าหาความรู้เสมอ

6.7 ใจกว้างรับฟังความคิดเห็นขอคนอื่นอย่างมีเหตุผล

7 การสร้างสไตล์หรือแนวทางของตัวเอง

นักเขียนส่วนใหญ่เริ่มจากการนิยมชอบผลงานของนักเขียนที่ตนชื่นชอบแล้วลอก

เลียนแบบจนกระทั่งพัฒนามาเป็นลายเส้นของตัวเอง แต่ส่วนที่สำคัญคือทักษะพื้นฐานการตูนที่ดี ต้องสามารถทำให้คนอ่านอยากติดตามและสามารถหยิบมาอ่านซ้ำๆได้ ถ้าทำไม่ได้ก็ต้องไปฝึกฝนกับผู้รู้

เราต้องเขียนการ์ตูนที่ทุกคนอ่านได้ก่อนโดยมีเรื่องที่สัมพันธ์กับสิ่งแวดล้อมและความเชื่อไม่ใช่เรื่องไกลตัวมากและมีความสวยงามน่าอ่าน

โดยมากเรามักวาดการ์ตูนเป็นคนญี่ปุ่นกันเพราะมันเก๋เท่ห์ดี ทำไมเราไม่หันมามองความเป็นจริงที่อยู่รอบๆตัวเรา เช่นชีวิตประจำวันของนักเรียนมัธยม,นักศึกษามหาลัย สถานที่สวยๆงามในกรุงเทพต่างจังหวัดก็มีมากมาย เช่น เรื่องเกี่ยวกับคดีฆาตกรรมต่อเนื่อง

ณ ชายหาดเลื่องชื่อโดยมีฉากหลังเป็นสถานที่ท่องเที่ยวระดับโลกโดยมีพระเอกเป็นตำรวจใหม่ไฟแรงแต่ซุ่มซ่ามไปทำคดี แต่มีข้อแม้ว่าต้องไปเก็บข้อมูลที่สถานที่จริงและต้องรู้เกี่ยวกับการสืบสวนสอบสวนของตำรวจจริงๆห้ามนั่งเทียนเขียนโม้เอา ถ้าทำแบบนี้ไม่ได้ก็ไปเขียนเรื่องอื่นที่หาข้อมูลง่ายๆกว่านี้ คือถ้านักเขียนจะทำงานต้องรู้จริงในสิ่งที่ตัวเองจะถ่ายทอดแล้วขยันหาข้อมูลอย่าอ้างว่าไม่มีกล้องถ่ายรูปหรือไม่มีตังค์เดินทาง ถ้าถึงเวลาต้องทำก็ต้องทำให้ได้ครับแล้วเราก็จะมีการ์ตูนอ่านที่อ่านแล้วรู้สึกอินไปกับมันเพราะเหตุการณ์ในเรื่องมันเกิดในที่ที่เราเดินผ่านเมื่อวานนี้เอง นักเขียนส่วนใหญ่มักอยากจะเขียน สิ่งที่ตัวเองอยากเขียนโดยไม่นึกถึงคนอ่านถ้าเป็นมือสมัครเล่นเขียนโดขายก็ไม่ว่าอะไรแต่ถ้าเป็นมืออาชีพ ต้องตรวจทานสตอรี่บอร์ดให้ดีว่าอ่านแล้วลื่นไหลและได้เนื้อความรึไม่ก่อนเขียนจริง ลองเอาไปให้เพื่อนอ่านแล้วกลับมาแก้ไขจนได้สตอรี่บอร์ดที่ดีที่สุดอย่าคิดว่าเสียเวลาเขียนเลยดีกว่า เพราะถ้าทำอย่างนั้นงานคุณจะไม่มีคุณภาพไม่น่าติดตามและถูกคนอ่านเมินไปในที่สุด